Nie kryli oni wzruszenia faktem, iż Kościół katolicki postanowił wynieść do chwały ołtarzy osoby, o których słyszeli od dzieciństwa i że dane jest im uczestniczyć w tak podniosłym wydarzeniu. Przyznawali także, że już od dawna, obserwując najpierw trwający proces beatyfikacyjny, a później już przygotowania do uroczystości, w swoich rodzinach modlili się (i nadal się modlą) za wstawiennictwem nowych błogosławionych.

- Jestem córką brata ks. Ludwika Mroczka, a więc nowy błogosławiony jest dla mnie wujkiem. Zawsze był mi bliski, a teraz stał się jeszcze bliższy, a że mam już swoje lata, to siedzę tutaj i płaczę - z radości i wzruszenia - mówiła Krystyna Nycz, przekonując, że my, żyjący w XXI wieku, nie tylko możemy, ale nawet powinniśmy iść po śladach nowych błogosławionych, bo to byli dobrzy i szlachetni ludzie. - To, czego doświadczyli w Auschwitz, było straszne i dramatyczne, dlatego trudno nie zadawać sobie pytania, gdzie był Bóg, że na to pozwolił. Jednak On z tego męczeństwa wyprowadził dzisiejszą beatyfikację, wspaniałe święto, które pokazuje, że ci zakonnicy są szczęśliwi w chwale nieba - przekonywała pani Krystyna.

Uwagę zebranych w sanktuarium św. Jana Pawła II na Białych Morzach ciepłym uśmiechem zwracała też starsza pani siedząca na wózku inwalidzkim bardzo blisko ołtarza. Była to cioteczna siostrzenica ks. Włodzimierza Szembeka. Jak opowiadała, w muzeum, jakie obecnie znajduje się na terenie byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz, można zobaczyć wiele fotografii więźniów. Na większości z nich widać przerażone twarze, dlatego pośród nich wyróżnia się zdjęcie ks. Szembeka. - Jego trzy fotografie przedstawiają wyraz twarzy generała, który wygrał bitwę. Warto te fotografie pokazać światu - mówiła Zofia Dzieduszycka-Plater, dodając, że jest zadziwiona, a nawet zaskoczona tym, iż dożyła chwili beatyfikacji swojego krewnego. Widocznie tam gdzieś, w niebie, Bóg uznał, aby o ks. Szembeku opowiadała jeszcze wnukom i prawnukom i młodemu pokoleniu.

Pani Zofii towarzyszyli też Melania oraz Mateusz Dzieduszyccy. - Ciocia ks. Szembeka była moją prababcią, dlatego bardzo czujemy to bliskie pokrewieństwo. Powiem więcej - czujemy się spadkobiercami błogosławionego Włodzimierza Szembeka - mówił pan Mateusz. Jak również opowiadał, jego dziadek Włodzimierz Dzieduszycki, pośród swoich potomków miał aż 18 osób konsekrowanych, w tym dwóch błogosławionych - o. Michała Czartoryskiego i teraz także ks. Włodzimierza Szembeka. - To, co nazywamy wychowaniem chrześcijańskim, ma głęboki sens, bo okazuje się, że fundamenty, które przechodzą z pokolenia na pokolenie, potem mogą zaowocować świętością. Ta świętość, ogłoszona dziś przez Kościół, przyciągnęła nas tak licznie do tej świątyni i razem jesteśmy tutaj pod parasolem Bożego błogosławieństwa i miłosierdzia - zauważył Mateusz Dzieduszycki. Jego zdaniem dzisiejszy dzień przypomina nam o gotowości do ponoszenia ofiary oraz o wierności swojemu powołaniu. Pani Melania stwierdziła z kolei, iż przykład ks. Szembeka udowadnia, że nigdy nie jest za późno, żeby pójść za powołaniem i za głosem Pana Boga. - Bardzo późno wstąpił do zakonu i w tym powołaniu się spełnił. Często mówimy o tym naszym dzieciom. Co więcej, można się wychowywać w trudnych warunkach, a potem dojść do świętości i na tę świętość sobie zapracować. Ważne jest tylko, by zaufać Panu Bogu - opowiadała pani Melania. Państwo Dzieduszyccy nie mają także wątpliwości, iż bł. ks. Szembek jest dla nich kimś bardzo ważnym. - Gdy przyszła wiadomość, że szykuje się jego proces beatyfikacyjny, to znając historię jego, jego rodziny, późnego powołania, pomyślałem sobie: to będzie taki mój święty. I jest mój święty! - cieszy się Mateusz Dzieduszycki.

Wzruszenie malowało się też na twarzy Marka Lubowieckiego, który - poprzez swoją żonę - jest spokrewniony z ks. Franciszkiem Miśką. Jak przekonywał, postać tego kapłana może nas inspirować do tego, by żyć odważniej. - Nie żyjemy w czasach wojny i nie musimy podejmować tak dramatycznych decyzji, jak nowi błogosławieni, ale i nasze czasy nie są lekkie, a świat chce zapomnieć o Bogu i o wierze. Salezjańscy męczennicy nie wyrzekli się jej, nie dali się złamać. Wytrwali, aż do końca - zauważył pan Marek.