Słynnego zakładu nie pokonała podwyżka czynszów, gdyż pan Marian był doceniany przez właścicieli kamienicy, w której naprawiał pióra. Będąc w wieku matuzalemowym (rocznik 1924), „uzdrowiciel piór” musiał się jednak ugiąć przed niemocą fizyczną, spowodowaną ubiegłorocznym dotkliwym złamaniem kości. Teraz okna zakładu pod numerem siódmym są zaklejone, wewnątrz trwa remont z myślą o nowym najemcy. I tylko mała karteczka za spotniałą szybą informuje, że pióra do naprawy można zostawiać u optyka w bramie.