Nowy numer 49/2020 Archiwum

Życie nie ma ceny

W ciągu 15 miesięcy Halina i Tadeusz przeżyli śmierć dwojga dzieci. Pomimo ogromnego smutku i bólu duszy zaufali Bogu. Cztery lata później, gdy życie kolejnego ich dziecka – jeszcze nienarodzonego – było zagrożone, raz jeszcze bezgranicznie zaufali Panu. Podjęli heroiczną decyzję, aby je ratować.

Nie złorzeczyli

– Wiara ma ogromne znaczenie. Jeśli człowiek zaufa Bogu, potrafi przyjąć wszystko. Wprawdzie robi to, co tylko może zrobić, ale gdy jego wysiłki nie przynoszą efektu, zostaje świadomość, że Bóg da to, co lepsze dla nas. A my nie wiemy, co jest lepsze – wyznaje Halina. I nie są to puste słowa. Gdyby nie miała zaufania do Boga, to już śmierć pierwszego dziecka mogłaby ją doprowadzić do rozpaczy. Tym bardziej, że sytuacja ta była niespodziewana i spowodowana najprawdopodobniej ludzkimi zaniedbaniami. Halina była w 39. miesiącu ciąży, gotowa do porodu. Z Tadeuszem po ślubie byli nieco ponad rok. Gdy pod koniec ciąży poszła do ginekologa, dowiedziała się, że wyniki badań są bardzo dobre. Podczas wizyty powiedziała lekarzowi, że ma mocne bóle krzyża. Usłyszała jednak, że to są fałszywe bóle porodowe. – Wkrótce, na kolejnej wizycie, dowiedziałam się, że od dwóch dni noszę w sobie martwe dziecko. Urodziłam je w naturalny sposób. Był maj 1981 r. Gdyby zabrakło mi wtedy wiary, nie zniosłabym tego. Mogłam mieć pretensje do Boga – wspomina. Pozostał tylko smutek i ból duszy, ale nie rozpacz i bunt przeciwko Bogu. Także Tadeusz bardzo boleśnie przeżył śmierć dziecka, jednak – podobnie jak żona – nie złorzeczył Bogu i nie obwiniał Go za śmierć dziecka. Kolejne nieszczęście spadło na nich zaraz po narodzinach drugiego dziecka. 15 miesięcy po swojej siostrze na świat przyszedł chłopiec, któremu nadano imiona Tadeusz Krzysztof. – Niestety, u chłopca stwierdzono żółtaczkę poporodową, która, choć nie powinna, spowodowała powikłania. Dziecko leżało w szpitalu. Dla bezpieczeństwa podano mu krew, ale źle dobrano odczynnik, co doprowadziło do kwasicy nerkowej. Pomimo dramatycznej walki o życie chłopiec zmarł, mając 3 miesiące – opowiada pani Halina. Nie da się opisać tego, co wtedy przeżywała, ale jednocześnie tłumaczyła sobie, że widocznie takie było przeznaczenie i wola Boża. Do lekarzy nie miała pretensji – wierzyła, że przecież chcieli jak najlepiej. Natomiast jej mąż przyznaje, że śmierć drugiego dziecka bardzo przeżył. Zdradza, że miał zamiar szukać sprawiedliwości, bo wydawało mu się, że dziecko zmarło z powodu czyjegoś zaniedbania. – Z drugiej strony odczytałem, że taki był zamysł Boży. Bo skoro nałożyło się aż tak dużo różnych zbiegów okoliczności, to znaczy, że tak miało być. Pana Boga na pewno nie obwiniałem o śmierć synka – wyznaje.

Dwa lata później Halina i Tadeusz oczekiwali na kolejne dziecko. Wydawało się, że tym razem ominie ich nieszczęście, jednak znowu przeszli hiobową próbę. Będąc w 7. miesiącu ciąży, pani Halina usłyszała – jak wyrok – diagnozę lekarza, który stwierdził, że w jej organizmie są przeciwciała. Sugestia była jednoznaczna – trzeba rozwiązać ciążę, co wiąże się ze śmiercią dziecka. To – według lekarzy – było najprostszym i jedynym rozwiązaniem. – Wtedy Opatrzność sprawiła, że w szpitalu, w którym się znalazłam, spotkałam lekarza, który myślał inaczej. To był właśnie doktor Marcinek. Po zapoznaniu się z wynikami badań był przekonany, że nie ma powodu do przerwania ciąży. Dzięki niemu urodziła się Małgosia – opowiada Halina i dodaje, że to dowodzi, jak wiele zależy od lekarzy. To nie wszystko. Dokładnie 20 lat temu Halina i Tadeusz postawili przed swoim domem figurę Pana Jezusa. Nie zrobili tego na pokaz. Chcieli w ten sposób wyrazić to, co noszą w sercu, czyli słowa: „Jezu, ufamy Tobie”. Zawsze tak myśleli. Także wtedy, gdy – pomimo komplikacji z narodzinami dzieci – raz jeszcze otworzyli się na dar życia i doczekali jeszcze jednego syna – Szymona.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama