Nowy numer 50/2019 Archiwum

8 wieków płonie ogień miłości

Bracia i siostry składali czwarty ślub „poświęcenia się chorym panom biednym”, skonstruowali pierwsze okno życia, a wśród kandydatów na ołtarze z tego zakonu jest siostra pochodząca z rodziny żydowskiej. Mija 800 lat od czasu, gdy na podkrakowskim Prądniku stanęli pierwsi członkowie Zakonu Ducha Świętego.

Biskup Iwo Odrowąż sprowadził ich w 1220 r. z Wiednia i powierzył ufundowany przez siebie szpital. Niemal ćwierć wieku, w nienależącym wówczas jeszcze do Krakowa Prądniku, bracia i siostry posługiwali potrzebującym. Dopiero w roku 1244 bp Jan Prandota osadził ich przy parafialnym kościele Świętego Krzyża, gdzie zakonnicy otrzymali szpital oraz zabudowania klasztorne. Jubileusz 800-lecia przybycia pierwszych duchaków i duchaczek do Polski to nie tylko świętowanie historii zakonu, ale także pierwszych szpitali w Krakowie, które w tamtych czasach pełniły o wiele szerszą funkcję niż teraz. Szpitale w XII wieku to przede wszystkim przytułki dla ubogich, sierot, starców, jak również miejsca dla samotnych matek.

Czwarty ślub

Błogosławiony o. Gwidon z Montpellier, zakładając nowy zakon, powierzył mu misję posługi miłosierdzia. Zakonnicy mieli być oddani służbie chorym, ubogim i dzieciom. W tamtych odległych czasach w Polsce misja ta realizowała się poprzez pomoc biednym i opuszczonym. Bracia i siostry szukali potrzebujących, wychodząc na ulice miast, wędrując do wsi. W szpitalu krakowskim już w średniowieczu istniało okno życia, zwane wówczas „kołem”, w którym przyjmowano porzucone niemowlęta.

– Kobiety mogły anonimowo pozostawić dziecko w bębnie, który obracały i dawały sygnał kołatką, aby duchaczki odebrały dziecko. Zakonnice nie mogły rozmawiać z matkami przynoszącymi dzieci ani nawet wypatrywać ich wzrokiem – opowiada s. Pia Kaczmarczyk CSS. W tamtych czasach, kiedy los samotnych matek i niechcianych dzieci bywał tragiczny, duchackie koło było pomysłem innowacyjnym. Ratowało życie.

Bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego składali czwarty ślub, który brzmiał: „Ofiaruję i poświęcam siebie samego Bogu, Najświętszej Maryi Pannie, Duchowi Świętemu i naszym chorym panom biednym, że po wszystkie dni mojego życia będę ich sługą”. Poprzez ten ślub duchacy i duchaczki zobowiązywali się do służby każdemu potrzebującemu. Sam założyciel nazywał ubogich swoimi panami. Dziś ten ślub nie jest składany jako osobne przyrzeczenie, ale siostry pozostają mu wierne, wypowiadając słowa: „Oddaję się całym sercem Tobie, Ojcze Miłosierdzia, abym w naszej rodzinie zakonnej, z pomocą Ducha Świętego, mogła dążyć do doskonałej miłości, służąc chorym i ubogim za przykładem Twego Syna, Jezusa Chrystusa”.

« 1 2 3 4 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zobacz także

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone przez internautów komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama