Romana Agnel miała konkretną wizję działania. We Francji, gdzie doskonaliła swój warsztat, a także studiowała historię sztuki na Sorbonie i zdobywała specjalizacje z tańców charakterystycznych i historycznych, tańczyła w najpiękniejszych miejscach – m.in. w Wersalu, w zamkach nad Loarą. Widziała, że taniec dworski wspaniale z nimi współgrał, a przedstawienia przyciągały zachwyconą publiczność. Pomyślała więc, że Kraków jest idealnym miejscem, by i tutaj zaistniało coś podobnego. Chciała, by najwspanialsze zabytki naszego miasta, w których przed wiekami rozkwitała dworska kultura, odżyły dzięki tańcowi, a odwiedzający je mieli wrażenie, że uczestniczą w pełnej emocji podróży w czasie.