Czy gniewa się na Boga o to, co ją spotkało? – Nie. Czuję natomiast żal, który pojawił się wraz z upływem czasu, bo choć staram się nie poddawać, to rozumiem, jak trudna jest próba, przez którą przechodzę, i wiem, że nie do końca potrafię jej sprostać – przyznaje.

Tą próbą jest okrutna diagnoza: miopatia wrodzona, która spowodowała, że Magda nigdy nie chodziła. W dzieciństwie mogła samodzielnie siedzieć, ale później i to przestało być możliwe. Słabnące mięśnie, skrzywienie kręgosłupa oraz padaczka sprawiają bowiem, że choroba wciąż postępuje, a Magda nie kryje, iż potrzebuje całodobowej opieki i w 99 proc. jest zależna od pomocy drugiej osoby. W walce o zachowanie ostatniego procenta sprawności niezbędna jest więc żmudna rehabilitacja, która jest bardzo kosztowna. – Sama mogę jedynie czytać, obejrzeć film i za pomocą myszki pisać na klawiaturze ekranowej na laptopie. I mysz, i laptopa trzeba wymieniać z powodu nadmiernego zużycia – mówi 39-letnia Magda.

Poważne pogorszenie jej stanu nastąpiło w 2015 roku, gdy z powodu słabej saturacji w jej codzienności pojawiły się koncentrator tlenu oraz respirator. Korzystała z nich doraźnie i nadal bez problemu mogła mówić. Kolejne tąpnięcie to rok 2020 – to właśnie wtedy Magda przeszła zabieg tracheostomii i do respiratora została podpięta na stałe. W konsekwencji straciła głos i porozumiewa się za pomocą talerza z alfabetem oraz wskaźnika. – Mam nadzieję, że uda się zdobyć tablet z programem MÓWik, który ułatwi mi kontakt z innymi osobami, gdy jestem poza domem. Wyjście na kilkugodzinną „wyprawę” jest możliwe, dlatego na spotkania z przyjaciółmi lubię się gdzieś umówić. Niestety, niezbyt często to się udaje – zamyśla się M. Klimek.